Encyklopedia internetowa - Słowniki online

Korzystanie z serwisów było możliwe to było dzięki środkom pomocowym pochodzącym z Unii Europejskiej


Częściowa realizacja projektu inwestycyjnego sfinansowana została ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego 2007 - 2013

Żagań Słownik: Słownik nazw geograficznych

Popularność: (popularność 0%)

Data utworzenia:

2012-04-03 09:30:37

Data ostatniej modyfikacji:

Hasło nie było modyfikowane.

Na północnym skraju Borów Dolnośląskich leży Żagań, od XII wieku gród strażniczy, a później stolica książęca Piastów legnicko- głogowskich. W mieście zachował się cenny zespół urbanistyczny – barokowy pałac wzniesiony dla Lobkowitzów z wykorzystaniem manierystycznej siedziby Albrechta von Wallensteina. Mury i wystrój architektoniczny tej jednej z najpiękniejszych, aczkolwiek pozbawionej oryginalnego wystroju i wyposażenia, rezydencji zachodniej Polski pochodzą z XVII i XVIII wieku, historia zamku jest jednak znacznie dłuższa. Już w 1202 roku była w Żaganiu siedziba kasztelana.

Osada rzemieślnicza, rozwijająca się w XIII wieku obok grodu, szybko przekształciła się w miasto, już w drugiej połowie XIII wieku otoczone murami obronnymi, które wraz z zamkiem stworzyły potężny zespół warowny. Od 1274 roku miasto było stolicą samodzielnego księstwa. Córka księcia żagańskiego Henryka V Żelaznego, Jadwiga, wyszła w 1363 roku za króla Kazimierza Wielkiego.

W 1473 roku Jan II Szalony sprzedał Żagań grafom saskim. Kolejnymi właścicielami byli Habsburgowie jako królowie czescy, a następnie Luksemburgowie. W XVI wieku zniszczony kompleks średniowiecznych zabudowań przekształcono w założenie renesansowe. Gdy cesarz Austrii Ferdynand II w 1628 roku sprzedał księstwo swemu dowódcy, Albrechtowi von Wallensteinowi, polecił on architektowi przebudować żagański zamek tak, by zaćmił swą urodą wszystkie pozostałe. Podobno pomoc przy budowie zaoferowały wówczas diabły w zamian za umieszczenie na fasadzie zamku swoich portretów, których istotnie powstało nad zamkowymi oknami aż 197.

Manierystyczna rezydencja księcia Albrechta Wallensteina miała, jak przystało słynnemu wodzowi, charakter obronny. Rozpoczęta w 1632 roku budowla wznosiła się na potężnym cokole, otoczonym fosą. W 1648 roku Wallenstein odstąpił jednak żagańskie dobra wraz z tytułem książęcym Wacławowi Euzebiuszowi von Lobkovitz. Zmiany, jakie wprowadził zatrudniony przez niego włoski budowniczy Antonio della Porta, spowodowały odejście od pierwotnej koncepcji palazzo in fortezza. Zamek uzyskał w końcu XVII wieku kształt barokowego pałacu o dominującej funkcji reprezentacyjnej.

W 1785 roku posiadłość przeszła w ręce księcia kurlandzkiego Piotra Birona, a później jego córki, księżnej Doroty (Dino) Talleyrand-Périgord (1793-1862). Przekształcono wówczas szereg sal, rozebrano skrzydło południowe i zasypano sąsiadujący z nim odcinek fosy. Na ich miejscu powstały symetryczne rampy podjazdu i oranżeria. Około połowy XIX wieku architekt zieleni Oskar Teichert przekształcił i powiększył park przyzamkowy, tworząc z niego wielką krajobrazową kompozycję, powiązaną z doliną rzeki Bóbr.

W czasach księżnej Doroty pałac stanowił jedną ze wspanialszych rezydencji europejskich, słynącą zbiorami i spotkaniami arystokratycznej elity. W zamkowej galerii obrazów wisiały dzieła P.P. Rubensa, Tycjana, A. van Dycka, P. Veronesa, B.B. Canaletta i A. Graffa. Natchnienia szukał tu Stendhal, na organach miejscowego kościoła grał przebywający u księżnej Franciszek Liszt, bywał tu też Giuseppe Verdi. Ostatni z żagańskich Talleyrandów, książę Bosan II, opuścił pałac w 1935 roku. Po okresie powojennej dewastacji, gdy rozproszeniu lub zniszczeniu uległy resztki wyposażenia, w latach 1965-1983 prowadzono w rezydencji długotrwałe prace remontowe i restauratorskie. Dziś ten wspaniały obiekt jest centrum kulturalnym miasta pod dumną nazwą Żagańskiego Pałacu Kultury. W jego średniowiecznych podziemiach działa klub „Dorota”, nazwany tak na cześć księżnej Doroty Talleyrand.

Historyczne Stare Miasto znajduje się na prawym brzegu rzeki. Kolejne wojny i powojenne zaniedbania bardzo przetrzebiły jego zabytkową zabudowę. W Żaganiu znajdował się jeszcze inny, starszy zamek, z początku XIII wieku, strzegący przeprawy przez Bóbr i wzmiankowany w 1202 roku jako siedziba kasztelana. Wraz z budową nowego zamku jego znaczenie zmalało i w 1299 roku przejęty został przez augustianów, którzy wznieśli na tym miejscu klasztor. Zamkowa wieża mieszkalna o boku 12 m wchodzi do dziś w skład murów klasztornych.

Przez zburzenie jednego skrzydła czworobocznego zamku otworzył się on swym dziedzińcem na otaczający krajobraz. W tarasowe zejście na teren ogrodu wstawiono budynek oranżerii, w której na zimę znajdowały schronienie donice z egzotycznymi drzewkami i roślinami.
W zamku, od strony zewnętrznego dziedzińca, wszystkie okna mają boniowane obramienia, które u góry ozdobione są ekspresyjnie rzeźbionymi maszkaronami. Jest ich 197, a każdy z nich jest inny.
Teren dawnego zamku, w którym miał siedzibę książęcy kasztelan, zajął kompleks budowli klasztoru augustianów. Rozsiadły szeroko, późnogotycki szczyt kościoła dominuje teraz nad całością. Uważny obserwator może jednak dostrzec wykorzystane przez zakonników dawne budowle obronne zespołu zamkowego.
W księgozbiorze wspaniałej biblioteki klasztornej z XVIII-wiecznym wystrojem znajduje się m.in. fragment Biblii z VIII wieku, a także dwa globusy, których używał pracujący tu słynny astronom Jan Kepler.

Żagań, Bory Dolnośląskie, pałac, klasztor, książęce miasto

Brak linków wewnetrznych.

Brak linków zewnetrznych.

Rodzaj dostępu Cena Sms Pozostałe
Jednorazowy 2 zł


Informacje o nas

Serwisy

Polecane

Zakupy

Pomoc