Edupedia - JÓZEF HALLER (Leksykon postaci)


Encyklopedia internetowa - Słowniki online

Korzystanie z serwisów było możliwe to było dzięki środkom pomocowym pochodzącym z Unii Europejskiej


Częściowa realizacja projektu inwestycyjnego sfinansowana została ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego 2007 - 2013



JÓZEF HALLER Słownik: Leksykon postaci

Popularność: (popularność 0%)

Data utworzenia:

2010-12-06 14:14:46

Data ostatniej modyfikacji:

Hasło nie było modyfikowane.

1 3 s i e r p n i a 1 8 7 3 – 4 c z e r w c a 1 9 6 0

JÓZEF HALLER

Urodził się w majątku ziemskim w Jurczycach, pod Krakowem. Był synem arystokraty-ziemianina, Henryka Hallera von Hallenburga. Ukończył gimnazjum niemieckie we Lwowie. Naukę kontynuował w szkołach wojskowych: Niższej Szkole Realnej w Koszycach (1889), Wyższej Szkole Realnej w Hranicach na Morawach (1892) i Akademii Technicznej w Wiedniu (1895). W latach 1895–1910 służył w armii austriackiej, w 11. Pułku Artylerii we Lwowie. Opuścił ją w stopniu kapitana. Działał w ruchu spółdzielczym. Od 1911 r. organizował ruch skautingu. W 1913 r. wniósł duży wkład w opracowanie zasad polskiego harcerstwa oraz stworzenie Krzyża Harcerskiego. Doprowadził do militaryzacji Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Po wybuchu I wojny światowej był głównym organizatorem Legionu Wschodniego we Lwowie (1914). Tworzył go na bazie Drużyn Polowych „Sokoła”, Drużyn Bartoszowych i części Polskich Drużyn Strzeleckich. Po rozwiązaniu formacji objął dowództwo 3. Pułku Legionów w II Brygadzie. Walczył z wojskami rosyjskimi na terenie Węgier (1914–1915). W 1915 r. awansował na stopień pułkownika. W 1916 r. został dowódcą II Brygady. W 1917 r. nie przyłączył się do kryzysu przysięgowego Józefa Piłsudskiego. Po traktacie brzeskim przebił się przez front austriacko-węgierski pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) i połączył się z polskimi jednostkami wojskowymi na terenie Rosji. Objął dowództwo 2. Korpusu Polskiego na Ukrainie. Awansował na stopień generała. Został pokonany przez Niemców pod Kaniowem (11 maja 1918). Przez Murmańsk wyjechał do Francji. W październiku 1918 r. objął dowództwo armii polskiej zorganizowanej przez Komitet Narodowy Polski, tzw. błękitnej armii. Walczył na froncie zachodnim z Niemcami w Wogezach i Szampanii. Wiosną 1919 r. powrócił wraz z armią do Polski. W Warszawie był witany jak bohater narodowy. Został zweryfikowany jako generał broni. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, będąc dowódcą Frontu Galicyjskiego. Jego wojska dotarły do rzeki Zbrucz (1919). Jako dowódca Frontu Pomorskiego dokonał przejęcia Pomorza oraz symbolicznych zaślubin Polski z Bałtykiem (1920). W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. był twórcą i Generalnym Inspektorem Armii Ochotniczej oraz dowódcą Frontu Północno-Wschodniego. Wchodził też w skład Rady Obrony Państwa. W latach 1920–1926 był Generalnym Inspektorem Artylerii i przewodniczącym Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej. Z ramienia Związku Ludowo--Narodowego zasiadał w sejmie I kadencji (1922–1923). Był przeciwnikiem wyboru na prezydenta RP, Gabriela Narutowicza. W latach 1920–1923 pełnił funkcję przewodniczącego Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu harcmistrza. Po zamachu majowym jako przeciwnik Józefa Piłsudskiego został przeniesiony w stan spoczynku (1926). Działał w Stronnictwie Narodowym, a od 1936 r. w opozycji antysanacyjnej we Froncie Morges. W 1937 r. na Kongresie Konstytucyjnym Stronnictwa Pracy został wybrany prezesem Rady Naczelnej SP. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał przez Rumunię do Francji. W rządzie emigracyjnym gen. Władysława Sikorskiego pełnił funkcję ministra bez teki. Odbył pod-róż do Ameryki celem zachęcenia Polonii do wstępowania do wojska polskiego formowanego na terenie Francji. Po upadku Francji (1940) przedostał się przez Hiszpanię i Portugalię do Wielkiej Brytanii. W rządzie emigracyjnym objął ministerstwo oświaty (1940–1943). Po zakończeniu wojny osiedlił się w Londynie, gdzie zmarł otoczony legendą Błękitnego Generała. Był wielokrotnie odznaczony, m.in. Orderem Orła Białego, Krzyżem Virtuti Militari V kl., Orderem Polonia Restituta III kl., Krzyżem Walecznych (czterokrotnie). (KM)

Symboliczny akt zaślubin Polski z morzem, dokonany przez gen. Józefa Hallera w obecności polskich sztandarów – obraz W. Kossaka, 1931 r.
Rodzaj dostępu Cena Sms Pozostałe
Jednorazowy 2 zł


Informacje o nas

Serwisy

Polecane

Zakupy

Pomoc