Edupedia - Siemowit IV (Leksykon postaci)


Encyklopedia internetowa - Słowniki online

Korzystanie z serwisów było możliwe to było dzięki środkom pomocowym pochodzącym z Unii Europejskiej


Częściowa realizacja projektu inwestycyjnego sfinansowana została ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego 2007 - 2013

Siemowit IV Słownik: Leksykon postaci

Popularność: (popularność 0%)

Data utworzenia:

2010-12-06 14:13:39

Data ostatniej modyfikacji:

Hasło nie było modyfikowane.

ok. 1352–1426

Siemowit IV

Urodził się około 1352 r. jako drugi syn a czwarte dziecko Siemowita IV i Eufemii, córki księcia opawskiego. Po śmierci ojca wraz z bratem Januszem przejął prawie całe Mazowsze. W zasadzie rządy Siemowita nie wyróżniałyby się zapewne niczym szczególnym, gdyby nie fakt, iż pojawił się dość nieoczekiwanie pretendent do tronu polskiego po śmierci Ludwika Węgierskiego. Konkurujące ze sobą nawzajem ugrupowania Mało- i Wielkopolan próbowały, przy okazji forsowania swoich kandydatów, uzyskać jak największą liczbę prerogatyw. Małopolanie popierali tu, zgodnie z przywilejem koszyckim, córki Ludwika Węgierskiego, najpierw Marię a później Jadwigę, natomiast odłam Wielkopolan na swojego kandydata wysunął Siemowita IV. Gwoli ścisłości należy dodać, iż ten nigdy wcześniej nie próbował ubiegać się o tron krakowski. Kandydatura Siemowita pojawiła się zapewne już wcześniej, jeszcze za życia Ludwika Węgierskiego, a wysunął ją – zaprzyjaźniony z księciem mazowieckim, a skłócony z Ludwikiem – Bartosz z Odolanowa. Po śmierci Andegawena (1382) kolejny przywódca tzw. ugrupowania promazowieckiego, arcybiskup gnieźnieński Bodzanta, wykazał się większą odwagą i na zjeździe w Sieradzu w 1383 r. rzucił wśród zebranej szlachty hasło koronacji Siemowita. Gdyby nie determinacja części Małopolan, pomysł byłby zapewne zrealizowany, a tak pozostały Bodzancie i Siemowitowi tylko próby porwania Jadwigi, ożenienia jej z Siemowitem i postawienia panów polskich przed faktem dokonanym. Plan ten jednak spalił na panewce – Małopolanie bacznie przyglądali się orszakowi Bodzanty i nie dopuszczali do miejsc, gdzie mogłaby przybyć Jadwiga. Królewna wprawdzie nie przybyła, ale zdesperowany Bodzanta na czerwcowym zjeździe w Sieradzu (1383) ogłosił Siemowita królem. Nie doszło jednak do planowanej koronacji. Kolejne próby pozyskania sojuszników także nie odniosły rezultatu. Siemowit próbował jeszcze zająć zbrojnie Wielkopolskę, ale musiał uznać wyższość wojsk polskich i węgierskich. Panowie polscy nie poprzestali na tym; przy pomocy Zygmunta Luksemburskiego najechali w 1384 r. ziemie Siemowita i zmusili go do całkowitego zrzeczenia się praw do korony polskiej. Sprawę zamknął ostatecznie pokój krakowski zawarty w grudniu 1385 r. Siemowit podejmował wprawdzie później jeszcze próby uzyskania czegoś w zamian, ale koronacja Jadwigi i jej ślub z Jagiełłą ostatecznie rozwiały jego złudzenia. Wkrótce też Siemowit zawarł układ z Jagiełłą i złożył mu hołd lenny. Sojusz przypieczętowano jego ślubem z siostrą Władysława Jagiełły, Aleksandrą, a król ponadto nadał mu ziemię bełską w 1388 r.

Z racji położenia swoich ziem miał także Siemowit częste kontakty z zakonem krzyżackim; niejednokrotnie pożyczał od nich spore sumy, zastawiając Krzyżakom m.in. ziemię wiską czy zawkrzeńską. Po zawarciu sojuszu z Jagiełłą próbował również sztuki mediacji pomiędzy Koroną a Zakonem – m.in. był jednym z sygnatariuszy traktatu w Raciążu w 1404 r. W bitwie grunwaldzkiej brał udział po stronie polskiej. Siemowit miał też dobre stosunki z królem węgierskim – Zygmunt Luksemburski nadawał mu za owocną współpracę dochodowe królewszczyzny na terenie Węgier.

Zręcznie lawirując, Siemowit był w zasadzie w dobrych stosunkach ze wszystkimi, często odgrywając rolę mediatora. Uczestniczył np. u boku Jagiełły w spotkaniu z Zygmuntem Luksemburskim w Lubowli w 1412 r. Jagiełło odpłacił księciu pomocą przy zawarciu małżeństwa córek Siemowita: Cymbarki z Ernestem, księciem austriackim, oraz Amelli z langrafem Turyngi.

Te działania polityczne księcia osłabiała jednak postępująca utrata wzroku, a w końcu całkowita ślepota. Książę zmarł na początku 1426 r. Pochowano go w Gostyninie. W małżeństwie z Aleksandrą doczekał się aż pięciu synów: Siemowita V, Kazimierza II, Trojdena II, Władysława I i Aleksandra, a także siedmiu córek: Cymbarki, Amelii, Jadwigi, Eufemii, Anny, Marii i Katarzyny. (BCz)

ok. 1352
narodziny Siemowita IV

1383
Bodzanta ogłasza Siemowita królem

1384
koronacja Jadwigi

1386
małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą i koronacja Jagiełły

1404
pokój w Raciążu

1412
zjazd w Lubowli

1426
śmierć Siemowita

Katedra w Płocku
Ruiny zamku w Czersku

Siemowit IV

Brak linków wewnetrznych.

Brak linków zewnetrznych.

Rodzaj dostępu Cena Sms Pozostałe
Jednorazowy 2 zł


Informacje o nas

Serwisy

Polecane

Zakupy

Pomoc