Encyklopedia internetowa - Słowniki online

- symbol Br, (łac. Bromum), pierwiastek chem., niemetal, Z = 35, m.at. 79,904u, grupa ↑ fluorowców. Odkryty w 1826 r. przez A.J. Balarda. W przyrodzie występuje w wodzie morskiej (w postaci bromków; ok. 0,01%) i w minerałach: bromokarnalit, bromosylwinit, bromargyryt, jodobromit; zawartość w skorupie ziemskiej: 2,5·10^-4% mas. B. jest lotną, ciemnobrunatną cieczą posiadającą charakterystyczny, duszący, ostry zapach; Rozp. w wodzie (↑ woda bromowa) i rozpuszczalnikach org.; t.t. -7,2°C, t.w. 58,78°C, gęstość 3,12g·cm^-3. Konfiguracja elektronów walencyjnych atomów bromu: 4s²4p⁵; w związkach występuje na -I, I, III, IV, V, VII stopniu utlenienia. Występuje w postaci cząsteczek dwuatomowych. B. jest aktywny chem.; reaguje z większością pierwiastków (metale odporne na działanie b. to: nikiel, ołów i magnez). Nie reaguje bezpośrednio z tlenem; znane są jednak jego tlenki: Br₂O, BrO₂, Br₂O₅, BrO₃. Wypiera jod z jego związków, zaś sam jest wypierany przez chlor i fluor . Reaguje z wodą dając ↑ kwas bromowodorowy i ↑ kwas bromowy(I). B. i jego tlenki mają właściwości kwasowe. B. i jego związki stosuje się do otrzymywania wielu związków bromoorg. (rozpuszczalniki, barwniki), w przemyśle fotochemicznym (żelatyna zawierająca AgBr), w medycynie (NaBr, KBr). B. otrzymuje się przez działanie chlorem na bromki. B. i jego pary są silnie trujące; działa parząco i drażni błony śluzowe układu oddechowego.

Dla tego hasła nie dodano jeszcze żadnych obrazków do galerii.