Encyklopedia internetowa - SÅ‚owniki online

- W technice stosuje się najczęściej p. z.t., wprowadzony do techniki w 1887 r. przez fizyka chorwackiego N. Teslę. Twornik prądnicy prądu trójfazowego ma trzy uzwojenia, w których indukują się trzy sinusoidalnie zmienne siły elektromotoryczne przesunięte względem siebie w fazie o 120°.

Początki uzwojeń można połączyć z sobą, uzyskując tzw. połączenie w gwiazdę. Końce poszczególnych uzwojeń (fazy) oznacza się literami RST, a punkt wspólny, który może być uziemiony, wyprowadza się przewodem zerowym. Jeśli wszystkie fazy zostaną obciążone odbiornikami energii, to popłyną w nich prądy, których zależności czasowe są takie same jak zależności czasowe napięć.

Można wykazać, że dla I_R = I_S = I_T natężenie prądu w przewodzie zerowym jest równe zeru. W praktyce stosuje się dwa sposoby połączeń prądu trójfazowego: w gwiazdę oraz w trójkąt.

Przy połączeniu w gwiazdę mamy do dyspozycji trzy zaciski odpowiadające poszczególnym fazom i czwarty zacisk zerowy, który może być połączony z ziemią. Jeśli napięcie szczytowe w jednym z przewodów względem zacisku zerowego oznaczyć przez U_m, to chwilowe napięcie między dwoma przewodami fazowymi wynosi:

Napięcie zmienia się z tą samą częstotliwością co prądy w poszczególnych fazach, lecz jego maksymalna wartość jest razy większa niż wartość szczytowa napięcia każdej z faz względem przewodu zerowego. To samo dotyczy napięcia skutecznego. Jeśli napięcie skuteczne jednej z faz względem ziemi wynosi 220 V, to napięcie skuteczne między dwiema fazami wynosi 380 V. Stosując prąd trójfazowy, można łatwo wytworzyć wirujące pole magnetyczne, które umożliwia zbudowanie (synchronicznych i asynchronicznych) silników prądu zmiennego.

Dla tego hasła nie dodano jeszcze żadnych obrazków do galerii.