Edupedia - ONOMASTYKA (Słownik terminów gramatycznych)


Encyklopedia internetowa - Słowniki online

Korzystanie z serwisów było możliwe to było dzięki środkom pomocowym pochodzącym z Unii Europejskiej


Częściowa realizacja projektu inwestycyjnego sfinansowana została ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego 2007 - 2013

ONOMASTYKA Słownik: Słownik terminów gramatycznych

Popularność: (popularność 0%)

Data utworzenia:

2008-10-22 10:05:40

Data ostatniej modyfikacji:

Hasło nie było modyfikowane.

[gr. onoma ´imię] - zajmuje się badaniem i opisem → nazw własnych. Jej działy to antroponimia [gr. antropos ´człowieka dotycząca nazw własnych ludzi (imion - Bogumiła, Zygmunt; nazwisk Ratajczak, Batkowska; przezwisk Ruda, Dziobak) oraz toponimia [gr. topos ´miejsce´] dotycząca nazw miejsc (miast, osad - Poznań, Mino-ga), w obrębie której wyodrębnia się także hydronimię [gr. Aydor ´woda´] opisującą nazwy wód: Wisła, Odra, Bałtyki oronimię [gr. oroś ´góra´] - Karpaty, Tatry, Beskidy. Wspomina się również o innych działach onomastyki np. o zoonimii [gr. zoon ´zwierzę´] opisującej nazwy własne zwierząt, np. Krasula, Mruczek.
U podstaw badań onomastycznych leży przekonanie o istnieniu w umyśle ludzkim psychicznej potrzeby wyodrębniania z klasy przedmiotów pojedynczych elementów i nadawania im odrębnej nazwy- imienia. Jest to rodzaj oswajania świata, a w wypadku toponimów - mapowania. Nazwy miejscowe -jak pokazuje onomastyka - zachowują bardzo stare formy. Częstokroć ludy, które nadały jakiejś górze czy rzece imię od dawna nie zamieszkują ich okolic. Jednakże ci, którzy przyszli po nich, nie zmieniają nazw. Są one nazwami własnymi, punktami orientacyjnymi na mapach, choćby tylko mentalnych.
Badając nazwy własne, onomastyka odtwarza także ogólne sposoby ich tworzenia. Zwraca się uwagę na fakt, że przy tworzeniu nazwy własnej dużą rolę odgrywa obserwacja cech wyglądu, np. Gru-by, Chudy, Maty; ukształtowania terenu Załęże - ´leży za łęgiem czyli za mokradłem´; typowego zachowania człowieka: Mrugała - ´bo mruga´; wykonywanego zawodu: Ławnik, Stolarz. Bardzo częste bywa metaforyczne przeniesienie cech jednego przedmiotu na inny, gdy np. nazywamy górę przypominającą głowę Głowaczem, a ładnie śpiewającego człowieka Słowikiem. Bywają też nazwy własne posiadające motywację kulturową, np. nazwy miejscowości dawniej zwolnionych z płacenia podatku: Ligota, zamieszkiwanych przez ludzi zajmujących się jakąś pracą albo należących do grupy społecznej:
Hajduki, Czeladź.

Dla tego hasła nie dodano jeszcze żadnych obrazków do galerii.

Nie zdefiniowano.

Brak linków wewnetrznych.

Brak linków zewnetrznych.

Rodzaj dostępu Cena Sms Pozostałe
Jednorazowy 2 zł


Informacje o nas

Serwisy

Polecane

Zakupy

Pomoc